Why am I afraid of winter?

“ክረምትን ለምን ፈራሁ?”

በጋና ክረምትን እያፈራረቀ የሰውን ልጅ ሁሉ የሚመግብ እግዚአብሔር ነው። በክረምት ገበሬው ይዘራል፣ እግዚአብሔር ደግሞ ከሰማይ ጠሉን ይልክለታል።

በክረምቱ ጊዜ ተዘርቶ ያደገው ሰብል እንዲበስል ፈጣሪው የበጋውን ፀሐይ ያወጣለታል። ትጉሁ ገብሬም የደረሰውን አዝመራ ሊሰበስብ በበጋው ማጭዱን ይዞ ይታያል።

ክረምት ለገበሬው የሥራ ጊዜ ነው።

ለእኔ ግን ክረምት ያስፈራኛል። እንዳልጽፍ እጆቼ በብርዱ ቆፈን ይያዛሉ፣ እንዳላነብ አይኖቼ በእንቅልፍ ሽፋሽፍት ይፈዝዛሉ።

ማልጄ በቤቴ መስኮት የማያት ፀሐይ በደመና ስትሸፈን ቀኑ የጀመረ ሌሊቱም የነጋ አይመስለኝ። ከአልጋዬ ተነሥ ተነሥ አይለኝም።

ውጪው ሲጨልም ቤቴም ይደበዝዝብኛል። ወጥቼ ሥራዬን እንዳልሠራ፣ ከወዳጆቼ ጋር ተገናኝቼ እንዳላወጋ ዝናቡ አላላውስ ይለኛል። ለእኔ ክረምት ያስፈራኛል።

ግን ለምን ክረምትን ፈራሁት? እንደ ገበሬው የዝናብን በረከት ማየት ስላቃተኝ ይሆን? ወይስ የምዘራው ዘር በእጄ ስለሌለ? እንዲጸድቅ የምፈልገው ተክል፣ ልምላሜውን ማየት የሚያጓጓኝ እጽ የለኝ ይሆን?

በሥራ እና በግል ጉዳዮቼ ተጠምጄ ከራቅኋቸው ከቤቸሰቦቼ ልብ ላይ የምዘራው ብዙ የፍቅር ዘርማ አለኝ።

በሰዎች ሆታ እና ጩኸት ስከበብ የዘነጋሁት በመልካም ሰብእና እንዲጸድቅና እንዲለመልም የምፈልገው እኔነት አለኝ። ታዲያ ለራሴ የሚሆን በቂ ጊዜ አግኝቼ ውስጤን አርስ፣ እመረምርና አለሰልስ ዘንድ ክረምት የመጣው፣ ዝናቡስ የዘነበው ለእኔ ብሎ አይደል?

ለካ የብርዱ ቆፈን የበረታብኝ፣ የአይኖቼ ሽፋሽፍት በእንቅልፍ የደከሙብኝ ክረምትን ስለማልወደው ሳይሆን የክረምትን በረከት ማስተዋል ስላልቻልኩ ነው።

ለካስ ክረምቱ የደበተኝ “ደግሞ ሊመጣ ነው” ብዬ ቀድሜ ስላወገዝኩትና ራሴን ለሥራ ስላላዘጋጀሁ ነው። ሰማዩ ሲደምን እና ዝናቡ አላስወጣ ብሎ ሲዘንብ በእኔ ውስጥ ያለችውን ፀሐይ ፈልጌ እንድገልጣት እድል እየሰጠኝ ነው።

ክረምት የደረቀው እጽ መልሶ የሚያቆጠቁጥበት ብቻ ሳይሆን ያረጀውና ሊወድቅ ያዘመመው ውስጤ የሚታደስበትና የሚጠገንበት ጊዜ ነው።

ለካስ ክረምት ለገበሬ ብቻ የመሰለኝ ስህተት ነው። ክረምት ለእኔም ነው!

(ክረምት ሲገባ እና ፀሐይ አዘውትራ መታየት ስታቆም ከዚህ ጋር ተያይዞ “Seasonal affective disorder” የተባለ ድባቴ ውስጥ ለሚገቡ ሁሉ መታሰቢያነት የተጻፈ)

ዲያቆን አቤል ካሳሁን
ሰኔ 26፣ 2013 ዓ.ም.
አዲስ አበባ

“Why am I afraid of winter?”

All humans are fed by God, who also keeps Ghana’s winter. The farmer plants during the winter, and God sends rain.

The summer light is a gift from the Creator to mature the winter-sown crops. In the summer, the faithful Gebrem reappears with his sickle to reap the harvest.

For farmers, winter is a season of work.

Winter, though, terrifies me. I can’t write or read since my hands are numb from the cold, and my eyes are closed from sleep.

When I look out of my window in the morning and the sun is obscured by clouds, I don’t believe that the day has begun and the night has not broken. He won’t order me to leave my bed.

My house also turns dark when it gets dark outside. The rain is telling me to stay indoors and complete my job and avoid hanging out with my buddies. I’m afraid of winter.

However, why am I scared of winter? Is it because I don’t recognize the rain’s benefits as the farmer does? Or is it because I lack the necessary seeds to plant? Do I have a medication that makes me want to see it succeed or a plant that I want to be approved of?

Due to my work and personal obligations, I am away from many of my loved ones, but I still have a lot of love seeds to plant in their hearts.

I have a self that I forget when I am surrounded by people’s hustle and bustle and want to be justified and cultivated by good people. So, winter came and the rain fell for me, so that I can find enough time for myself to cultivate, examine and soften my inner self, isn’t it?

My eyelids are tired from sleep, not because I don’t like winter, but because I can’t perceive the blessings of winter. It is because I condemned the winter that “it will come again” in advance and did not prepare myself for work. When the sky is blue and the rain is pouring down, it is giving me the opportunity to find the sun in me and reveal it. Winter is not only a time to restore the dry skin, but it is also a time to renew and repair the old and worn-out inside. I thought it was a mistake to think that winter is only for farmers. Winter is for me too! (Written as a reminder to all those who suffer from “Seasonal Affective Disorder” when winter comes and the sun ceases to appear regularly) Deacon Abel Kasahun June 26, 2013 Addis Ababa

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *